Een tafel met een verleden: mijn restauratie van een 130 jaar oude Riley

Toen ik de tafel bij Lucie voor het eerst zag, stond ze er donker en zwaar bij: bijna zwart gebeitst, met een verweerd klassiek groen laken erop. Op de rand stond een naam — E.J. Riley Ltd, Accrington — op een simpel stickertje geplakt, niet meer origineel. Twee dingen die niet meer bij haar pasten, vertelde Lucie meteen: die zware, donkere kleur en dat stickertje.

Die bijtslaag bleek zelf geen eeuw oud. Ooit, op vraag van haar ouders, was het hout donker gebeitst — maar daarvóór droeg de tafel al haar eigen, natuurlijke eikenkleur. Precies die kleur wilde Lucie terug: in haar vintage-moderne interieur voelde de zware, donkere afwerking gewoon te log aan.

Normaal werk ik gewoon bij de klant thuis — ik trek erop uit, en meestal volstaat dat prima. Maar dit hout terugbrengen naar zijn oorspronkelijke kleur betekende volledig strippen en met de hand opschuren, en dat doe je niet zomaar in iemands woonkamer. Dus heb ik — bij wijze van uitzondering — de tafel gedemonteerd en meegenomen naar mijn eigen atelier.

Het werd avondwerk. Na mijn dagen bij klanten kwam ik thuis, at, en begon te schuren. Meerdere avonden na elkaar, verspreid over enkele weken, tot het eikenhout onder die beits weer zijn eigen, warme kleur liet zien. De dragende onderbalken — een soort dennenhout — kregen een matzwarte verflaag en een lak zoals je op bootdekken gebruikt, zodat ze bestand zijn tegen wat een leven lang gedragen worden met zich meebrengt.

Het stickertje met de naam liet ik niet zomaar terugkomen. Ik hertekende “E.J. Riley Ltd” in het originele lettertype op de computer, en liet die naam vervolgens met een laserprinter in het hout graveren — authentieker dan de sticker die er nog op zat, en een detail dat recht doet aan waar deze tafel vandaan komt.

Riley zelf begon in 1897 als een gewone Engelse sportwinkel in Accrington en ging al snel zelf tafels bouwen — tegen de jaren '20 een van de grootste tafelbouwers van Engeland. Het bedrijf zelf bestaat niet meer: het ging failliet begin jaren 2000, en de merknaam ging nadien naar anderen. Met de “Riley” van vandaag heeft deze tafel dus niets te maken — het is er nog eentje van het echte, oorspronkelijke huis.

Er volgt nog een laatste stap: de pockets krijgen binnenkort een subtiele upgrade naar lederlook, in plaats van de originele netjes — modern genoeg om prettig te ogen, voorzichtig genoeg om niets van het origineel te beschadigen.

Dit is precies waarom ik dit werk graag doe. Niet elke tafel die bij mij binnenkomt is nieuw, en niet elke tafel hoeft dat te zijn — soms is het mooiste wat je kan doen, een stuk geschiedenis weer laten spelen zoals het bedoeld was.